De Schreeuw
(NL) De Schreeuw onderzoekt hoe betekenis ontstaat uit een gevonden vorm — en hoe die betekenis er bijna niet was geweest. Tussen het grind bij het kantoor van mijn oude werkgever lagen honderden vergelijkbare stenen: vormloos, betekenisloos, bestemd om grind te blijven, ooit weggeschept bij een volgende aanleg, nooit opgemerkt. Eén blik bleef toevallig hangen. Een fractie van een seconde afgeleide aandacht — meer was er niet nodig geweest om deze steen hetzelfde lot te laten delen als de rest.
De vorm functioneert als residu: materie zonder intentie, die pas beeld wordt op het moment dat een waarnemer haar zo leest. Wat eerst steen was, wordt figuur; wat eerst toeval was, wordt gezicht — niet omdat de steen veranderde, maar omdat de herkenning, die er bijna niet was, plaatsvond.
Sindsdien hangt hij aan mijn muur, ingelijst als beeld, niet als vondst. De schreeuw bestaat niet in de steen zelf, maar in het moment van herkenning — een moment dat net zo makkelijk verloren had kunnen gaan tussen het grind. Daarom is deze versteende schreeuw een gepaste tegenhanger van Edvard Munchs De Schreeuw: niet als verwijzing, maar als parallel — twee schreeuwen, één geschilderd, één bijna over het hoofd gezien, beide pas ontstaan in het oog dat kijkt. Wie weet ontmoeten ze elkaar ooit — verf en steen.
The Scream
(EN) The Scream explores how meaning emerges from a found form — and how that meaning nearly never was. Among the gravel outside my former employer's office lay hundreds of similar stones: formless, meaningless, destined to remain gravel, eventually scooped away in some future renovation, never noticed. One glance happened to catch. A fraction of a second's stray attention — nothing more would have been needed for this stone to share the fate of all the rest.
The form functions as residue: matter without intention, becoming image only once an observer reads it as such. What was stone becomes figure; what was chance becomes face — not because the stone changed, but because the recognition, which almost didn't happen, did.
Since then it has hung on my wall, framed as image, not as find. The scream does not exist within the stone itself, but within the moment of recognition — a moment that could just as easily have been lost among the gravel. That is why this petrified scream feels like a fitting counterpart to Edvard Munch's The Scream: not as reference, but as parallel — two screams, one painted, one nearly overlooked, both only coming into being in the eye that looks. Who knows, perhaps they will meet one day — paint and stone.
The Scream Artists: Edvard Munch A. Liebmann Buch u. Steindruckerei Founder, printer i.a. in duplication Creation date: Platen utført 1895; trykket 1895
